Ειπα να κανω και εγω την Ρωζιτα Σωκου και να γραψω για το τελευταιο θεατρικο εργο που ειδα. Ηρθε που λες ο μπαμπας μου στην Αθηνα, και επρεπε να τον κυκλοφορησω. Μου ειχε πει η ξαδερφη μου που ειχε παει περυσι ότι «Ο θάνατος του εμπορακου» είναι ένα καταπληκτικο εργο.
Ενταξει η αληθεια είναι ότι δεν το ειχα διαβαζει ποτε, αλλα ηξερα πανω κατω το αντικαπιταλιστικο του προφιλ. Ενας εμπορακος που ολη του την ζωη είναι με μια βαλιτσα στο χερι και τα δυο του παιδια δεν μπορεσαν να ακολουθησουν το αμερικανικο ονειρο που τοσο καλα τους ειχε καλιεργησει ο πατερας τους. Ο ιδιος παλευει να πεισει τον εαυτο του ότι κατι εχει κανει λαθος Ο ΙΔΙΟΣ και εχει φτασει η ζωη του σε αυτην την εξαθλιωση. Η σχεση του με τον μεγαλο γιο του, μια σχεση απολυτης αγαπης, που ο ενας δεν μπορει να καταλαβει ότι το νιωθει ο ετερος. Η καταντια και των δυο σε σχεση με αυτό που ειχαν πλασει στο μυαλο τους σαν μελλον, εκφραζεται με μισος, απαξιωση και ταπεινωση του αλλου. Η μανα, μια τραγικη φιγουρα, γνωριζοντας την αγαπη που εχουν και την κρυβουν, προσπαθει να βαλει τα πραγματα σε μια ταξη, πειθοντας τουςνα κανουν αμοιβαιες υποχωρησεις.
Βασικο στοιχειο για την πλοκη του εργου, παραλληλα με το σημερα, εχει και μια σειρα από φλας μπακ, λογω της υποβοσκουσας (ψψ τι ειπα παλι) ψυχωσης του εμπορακου.
Αυτά για την υποθεση. Βεβαια αν αρκουσε αυτό, απλα θα διαβαζαμε το εργο και θα ειμασταν τζετ.
Και εδώ μπαινει ο μεγαλος ΠΟΛΥ μεγαλος ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ
Ο ανθρωπος κεντούσε σε ολο το εργο. Ηταν τοσο μεγαλο το εκτοπισμα του στην σκηνη που δεν αφηνε τους αλλους ηθοποιους να απλωθουν. Αυτό ηταν και το μονο μειονεκτημα.
Μας ειχε παρει πρεφα από την αρχη ότι μπροστα είναι δυο κοριτσια (και ο μπαμπας μου αλλα ηταν πιο μαζεμενος) που γελουσαν υστερικα με αυτά που εκανε, οποτε αρχισε τους αυτοσχεδιασμους. Ε και εγινε το σωσε. Εγω σε 2 ωρες που ηταν το εργο αλλαζα συναισθημα κάθε 30 δευτερολεπτα. Πολλες φορες και οι ιδιοι οι ηθοποιοι δεν μπορουσαν να κρατηθουν. Αυτό όμως δεν εγινε ποτε εις βαρος της πλοκης του εργου. Αντιθετως, το ενισχυε, αφου δεν ηταν μια τραγικη οικογενεια που την ειχαν χτηπησει αλυπητα τα βασανα, αλλα μια εργατικη οικογενεια που ειχε εγκλωβιστει σε ένα ονειρο που της πλασαραν για να δουλευει σαν σκλαβος αμιλητα.
Best of:
- O Καρακατσανης (καλλιτεχνης με αντιληψη του ρολου του στην κοινωνια)
- Η Αφροδίτη Γρηγοριάδου, μανα και συντροφος, μεγαλειωδης στους μονολογους
- Ο Μιχάλης Μαρκάτης, ο μεγαλος γιος, που πολλες φορες καταπιεζεται από την ερμηνεια του Καρακατσανη. Νομιζω ότι είναι ενας πολύ καλος ηθοποιος που εχει προοπτικες
- Ο Χάρης Εμμανουήλ, πολύ καλος και πολύ δεκτικος στους αυτοσχεδιασμος του Καρακατσάνη
- Η σκηνοθεσία του Γιάννη Ιορδανίδη
- Οι νεοι που παρακολουθησαν το εργο (σε αντιθεση με αλλες παραστασεις που βλεπεις 60+ και gay ζευγαρια)
- Ο μπαμπας μου, που δεν τον λες και κομμουνιστη, που μετα το τελος της παραστασης ειπε
- Αν κλαις σαν το υστερικο στο θεατρο και μετα πας στην τουαλετα, θα κουτουλησεις στον τοιχο. Που είναι γωνια.
- Αν πας να πεις συγχαρητηρια στου Καρακατσανη , θα αρχισεις να κλαις σαν το υστερικο παλι, και τελικα δεν θα μπορεσεις να αρθρωσεις μια λεξη από ολες αυτές που ηθελες να του πεις.
Να πατε. γιατι ειναι κριμα, να ειναι η μιση πλατεια γεματη.....
10 τοποθετησεις:
Το ξέρω πολύ καλά το έργο –δεν έχω δει την παράσταση. Πιστεύω όμως ότι αυτά που λες είναι έτσι ακριβώς. Πιστεύω και στον Καρακατσάνη. Θα πάω.
Φιλ
ΥΓ. Και ως κριτικό θεάτρου σε εγκρίνω!
Φ.
μπραβο φιλ μου. Ετσι γιατι ειναι κριμα, τετοιοι ανθρωποι να παλευουν να βγαλουν οικονομικα την παρασταση....ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΤΣΙ????
Αχ βρε Βιρζινί... όλα τα ωραία στην Αθήνα γίνονται...
Υπάρχει προοπτική να ανέβει το έργο Θεσσαλονίκη ή τουλάχιστο μήπωε ξέρεις μέχρι πότε θα παίζει κάτω;
Ευχαριστώ
dkmgr
Υ.Γ. Το Βιργινία Ρίχτερ είανι πολύ πιο πιασάρικο για κριτικό από το Ροζίτα Σώκου, να ξέρεις :D
καλε μου αναγνωστη... ειμαι στην πολυ ευχαριστη θεση να σου πω οτι το εργο ειναι μεχρι 17 γεναρη αθηνα και μετα ερχεται πανω!!!! αντε για να μην γκρινιαζεις!
βιργινια
Βιργινία μου μήπως ξέρει τι τρέχει με το Φάρο κι έχει γίνει ακριβοθώρητος;
Φιλ
Φιλ μου, δεν ξερω, αλλα αν κρινω απο μενα μας εχει συνεπαρει ο αγωνας. Παρεπιπτοντως, μηπως ησουν στην ομιλια του τραβασαρου στο παλυτεχνειο? Ηταν πολυ καλος!
Όχι γμτ αλλά χαίρομαι που το ακούω από σένα.
Φιλ
ΥΓ. Α, ξαναήρθε «Κάποιος» με άρθρο για τακτική-στρατηγική. Ρίξε κι εσύ μια ματιά. Είναι πολύ καλό! …..Παίρνω …..γραμμή :)
Βιρ, θα πας από το συνέδριο για Ρίτσο, Σάββατο – Κυριακή; Έχεις δει το πρόγραμμα στον «Ρ»; Εγώ ΝΑΙΑΙΑΙ !
Φιλ
Η «Ζωή στους βράχους», μια ταινία - ντοκιμαντέρ με πρωταγωνίστριες 33 μαχήτριες του ΔΣΕ που καταγράφουν μέσα από τα βιώματά τους το μεγαλειώδη αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού, προβάλλεται από σήμερα στην αίθουσα του κινηματογράφου «Τριανόν»
«Επρεπε να αντέξουμε τις κακές συνθήκες, τα ψυχολογικά μαρτύρια και το ξύλο γιατί εμείς είχαμε το δίκιο».
*
Είναι μια από τις κουβέντες που κατέγραψε ο κινηματογραφικός φακός της σκηνοθέτριας Αλίντας Δημητρίου, με πρωταγωνίστριες 33 ηρωίδες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που 60 χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου διηγούνται μέσα από τις προσωπικές τους μαρτυρίες το μεγαλείο ενός δίκαιου αγώνα.
Το ντοκιμαντέρ της Δημητρίου είναι μια συγκλονιστική καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής, που ξεδιπλώνεται μέσα από τη βιωματική αφήγηση των 33 μαχητριών του ΔΣΕ.
Είναι το οδοιπορικό σε μια Ελλάδα που οι γυναίκες και οι άντρες που την «ψήλωσαν» και που την απελευθέρωσαν, με όπλο τα ιδανικά και την ιδεολογία τους, όσοι και όσες δεν εξοντώθηκαν, βρέθηκαν τελικά κυνηγημένοι, φυλακισμένοι, βασανισμένοι, εξόριστοι, αλλά νικητές. Νικητές, με έναν τρόπο που ποτέ δεν ένιωσαν και ποτέ δεν κατόρθωσαν οι νικητές του Εμφυλίου και οι κληρονόμοι τους.
*
Χωρίς ντεκόρ, χωρίς εφέ, αφού η αλήθεια και η αξιοπρέπεια δε χρειάζονται κανένα υποκατάστατο και κανένα δεκανίκι, ο φακός της Δημητρίου σέβεται τη μνήμη, υπηρετεί το παρόν και αποτελεί μια ανεκτίμητη προσφορά για το μέλλον.
Η ταινία «Ζωή στους βράχους» δε γνώρισε τη διαφήμιση και την προβολή εκ μέρους εκείνων που έχουν τα «μέσα» και τα προσφέρουν αφειδώς σε άλλες περιπτώσεις, πρόθυμες, να ξαναγράψουν και να πλαστογραφήσουν την Ιστορία.
Λογικό και αναμενόμενο, αφού η ταινία αποδεικνύει - εκτός των άλλων - ότι η επιχείρηση της παραχάραξης είναι καταδικασμένη να πέσει στο κενό. Γιατί, πολύ απλά, οι αναθεωρητές της Ιστορίας «κονταίνουν» αφάνταστα κάθε φορά που υφίστανται τη δυσάρεστη δοκιμασία να τεθούν ενώπιον εκείνων που πραγματικά έγραψαν την Ιστορία.
Από τον σημερινό «Ρ»
(Φιλ)
Ανάρτηση Σχολίου